Przejdź do treści
X

Relacje

Małgorzata Miszewska

Małgorzata Miszewska

Jak pón jedze wedle miedzë, […]./Jak pan jedzie wzdłuż miedzy, […].

Komentarz

Ùrduks, rzadziej surduks to wyrazy onomatopeiczne, naśladujące jazdę na koniu w piosence śpiewanej w czasie podrzucania dziecka na kolanie. Jeden z wariantów tekstowych występujących w powiecie puckim, choć spotykanym nie tylko wśród Bëlôków, jest następujący:

Jachôł pón wedle bróm,

jachôł słëga wedle płëga.

Ùrduks, ùrduks!

CSB

- Co? Co të spiéwôsz?

- Nié, wiész të:

„Jak pón jedze wedle miedzë, spadają mù z dupë sledze.

Pòmalinkù, pòmalinkù, drewa, drewa. Ùrduks! Ùrduks”!

Pamiãtôsz të? Wiész të, kto to spiéwôł? Dziadek Nadolsczi.

- Në widzisz të.

- … i babcia.

- Në jo.

- Tegò jô pamiãtóm. A jô terô jô mòjim wnukóm to téż, òni sã wiedno ceszëlë z tegò. Nôprzódka pòmalinkù je „jak pón jedze”, dzeckò sedzy na kòlanach, nié, a te je hòpsôsz tak, nié?

- Tak jak të spiéwôsz, pòmalinkù nôprzód.

- „Tak pón jedze wedle miedzë, spadają …”, ale jô dzeckù nie gôdóm „ z dupë sledze”, le „w tële sledze”, ale wiém, że dziadek tam Nadolsczi spiéwôł „z dupë sledze”. „Pòmalinkù”, tej tima nogama tak przebiérôsz, a dzeckò slëchô, nié! „Pòmalinkù”, a „drewa, drewa” to je taczé hòpsanié, taczé  …

- Hòpsanié taczé troszkę. Jakbë pò brukù jachôł.

- Jo! „Drewa, drewa”, tak nogama przebiérôsz tak chùtczi, nié. I té…

- „Hop sasa”, tej do górë trzeba.

- „Hop sasa, hop sasa”! Calé do górë, tej dzeckò skôcze. To je całô radocha z tegò. No, tëli to bëło z tegò.

PL

- Co? Co śpiewasz?

- No, wiesz:

„Jak pan jedzie obok miedzy, spadają mu z dupy śledzie.

Pomalutku, pomalutku, drewa, drewa. Urduks! Urduks”!

- Pamiętasz? Wiesz, kto to śpiewał? Dziadek Nadolski.

- No widzisz.

- … i babcia.

- No tak.

- To pamiętam. Teraz sama śpiewam wnukom, bo bardzo się z tego cieszą. Najpierw powolutku jest „jak pan jedzie”. Dziecko siedzi na kolanach, a ty je podrzucasz.

- Tak jak śpiewasz, najpierw powolutku.

- „Tak pan jedzie obok miedzy, spadają …”, ale nie mówię dziecku „z dupy śledzie”, tylko „ w tyle śledzie”, ale wiem, że dziadek Nadolski śpiewał „z dupy śledzie”. „Powolutku”, wtedy nogami przebierasz, a dziecko słucha. „Pomalutku”, a „drewa, drewa” to jest takie podrzucanie.

- Podrzucanie takie troszkę. Jakby ktoś po bruku jechał.

- Tak! „Drewa, drewa”, teraz nogami przebierasz szybciej. I wtedy…

- „Hop sasa”, wtedy trzeba do góry.

- „Hop sasa, hop sasa”! Całe do góry, wtedy dziecko skacze. To jest cała radość z tego. Tyle z tego było.