Relacje
Teresa Plichta
To béł richtich diôbéł./To był prawdziwy diabeł.
Komentarz
To je diôblëca òd białczi!
kasz. diôblëca - pol. kobieta zła jak diabeł, złośnica, jędza, wiedźma
CSB
Bò to mòja siostra, bò jak jô mia kawalera, to òna wiedno z tëłu za mną jeżdża. Wiedno jeżdża, gdze bë tilkò nie bëła, wszãdze bëła. A rôz òna jacha, i té òna wësadła w Gòlëbiu i cziwie: „Ho, jem tu”. Jô mówiã: „Patrz, ten diôbéł je ju tu”. A tak òna bëła zazdrosnô ò mie. Jak jô mia dłudżé włosë, té jô wiedno so kok mie mia, ùczosała, frizjerka, ta òrganistka, nié. To òna wzãła, jak jô szła z robòtë, a mëmin brat, òn béł dwa lata starszi òde mie, i òn wiedno na motorze za mną przëjachôł, nié. I òn mie wiedno na tã zabawã, tam na dożinczi. Té òna wzãła kòsz z wiorama, z trocinama taczima, wiorama, i mie na łep wsëpała, żebë jô na tã zabawã nie jacha. Takô òna bëła. A jak jô bùlwë sobie grzałam, nié, té jô tak lubia sobie wiedno tak, tak, i tedë na talérzu, nié, a òna mie bùchnãła i to prosto wpadło albò w ten pòpiół, albò w te wiora, bò më tak, dziadek béł tim stolarzã, to më tak wiorama westwalkã robielë, nié. Òna wszëskò tak na złosc robia. Co òna na złosc mie robia, to so nie dô òpòwiedzec. Jô do robòtë przëszłam, jô mëslałam, że jô móm tu chléb pòsmarowóné, a òna mie miała wszëstkò zdrapóné i gazéta òna mie miała włożoné w środek. To béł richtich diôbéł jô cë pòwiém. No.
PL
Bo to moja siostra, bo jak ja miałam kawalera, to ona zawsze z tyłu za mną jeździła. Zawsze jeździła, gdzie by tylko nie było, wszędzie była. A raz ona jechała, i wtedy ona wysiadła w Gołubiu i kiwa: „Ho, jestem tu”. Ja mówię: „Patrz, ten diabeł jest już tu”. A tak ona była zazdrosna o mnie. Jak ja miałam długie włosy, wtedy ja zawsze sobie kok mi miała, uczesała, fryzjerka, ta organistka, nie. To ona wzięła, jak ja szłam z pracy, a mamy brat, on był dwa lata starszy ode mnie, i on zawsze na motorze po mnie przyjechał, nie. I on mnie zawsze na tę zabawę, tam na dożynki. Wtedy ona wzięła kosz z wiórami, z trocinami takimi, wiórami, i mi na głowę wysypała, żebym ja na tę zabawę nie jechała. Taka ona była. A jak ja ziemniaki sobie grzałam, nie, wtedy ja tak lubiłam sobie zawsze tak, tak, i wtedy na talerzu, nie, a ona mi trzasnęła i to prosto wpadło albo w ten popiół, albo w te wióra, bo my tak, dziadek był tym stolarzem, to my tak wiórami westfalkę robiliśmy, nie. Ona wszystko tak na złość robiła. Co ona na złość mi robiła, to się nie da opowiedzieć. Ja do pracy przyszłam, ja myślałam, że ja mam tu chleb posmarowany, a ona mi miała wszystko zdrapane i gazetę ona mi miała włożone w środek. To był prawdziwy diabeł ja ci powiem. No.
Fragmenty relacji
