Relacje
Teresa Plichta
Më mielë pierszi telewizór w Gòrãczënie./Mieliśmy pierwszy telewizor w Goręczynie.
Komentarz
Telewizory Neptun, wytwarzane w gdańskich zakładach Unimor (dawniej GZR), cieszyły się dużą popularnością w PRL. Model, który zainaugurował tę linię, to czarno-biały Neptun OT 1491, którego produkcja rozpoczęła się jesienią 1959 roku.
CSB
Më mielë pierszi, më mielë biédã. Dzewiãc sztëk dzecy bëło. Më mielë pierszi telewizór w Gòrãczënie. Pierszi telewizór më mielë. Film lecôł „Kobra”. Wszëscë lëdze przëszlë do nas. Wszëscë më sedzelë na zemi. Jô pamiãtóm. Më mielë jednã jizbã i kùchniã, i taką werandã, i telewizór béł, i przez ten telewizór wszëscë przëchòdzywelë. W kòżdi czwiôrtk, nié, bò w czwiôrtk ten film doch grôł, nié. No i przëszlë, i tak sedzelë. No to jô ni mògã mówic tak, nié. […] Neptun, taczi Neptun to béł, Neptun. Czôrno-biôłi. Nie bëło kolorowëch. „A to bëło dobrze czëc z tegò”? Czëc bëło dobrze. Na całą parã, lëdze sedzelë, wszëscë chłopi sedzelë. No naprôwdã, no to, no to jô to nierôz òpòwiôdóm. Jô mówiã: „Wa wiéta, że më mielë pierszi telewizór”? Më bëlë nôbiédniészi, bò tëli dzecy i w ogóle. Mëma doch nie robia. Tata robił i më... Małé mieszkanié, jedna jizba i kùchnia, bò z drëdżi stronë béł chléw zarë. Na mòje weselé dopiéru zaczãlë robic te, jizbë tam te drëdżé, co dżadek stolarniã miôł i tam krowã miôł. No. „Franek, mògã jô przińc na telewizor? Film je”. „No pewnie, że, przińdzże”! No i przëszlë. I film òbezdrzelë, pòdnioslë so i szlë. Bò tam òd sąsadów doch przëszedł. Tedë cotka, wùja przëszedł i jeszcze tam chtos przëszedł. Taczi, takô, czasã z tëch knôpów taczich starszich, nié, dzewiãtnôsce, dwadzesce lat tak, nié. No taczi tak. I tam òbezdrzelë, i pòdzãkòwelë, i szlë. […] Më mielë kanapë. Tamò kanapa stojała jedna, ale to bëła takô kanapa starodôwnô, nié, i łóżkò taczé, a’la tapczan, taczé cos, no i stół, i tam bëłë sztërë stółczi, ale doch tak wszëscë so nie sedlë. Jedny stojelë tam przë dwiérzach, kòl, ùchiloné. A té przeważnie na zemiã sedlë, nié, bò ta jizba nie bëła wiãkszô, jak tu ta tu.
PL
My mieliśmy pierwsi, my mieliśmy biedę. Dziewięcioro dzieci było. My mieliśmy pierwszy telewizor w Goręczynie. Pierwszy telewizor my mieliśmy. Film leciał „Kobra”. Wszyscy ludzie przyszli do nas. Wszyscy my siedzieliśmy na ziemi. Ja pamiętam. My mieliśmy jeden pokój i kuchnie, i werandę, i telewizor był, i przez ten telewizor wszyscy do nas przychodzili. W każdy czwartek, nie, bo w czwartek ten film przecież grał, nie. No i przyszli, i tak siedzieli. No to ja nie mogę mówić tak, nie. […] Neptun, taki Neptun to był, Neptun. Czarno-biały. Nie było kolorowych. „A to było dobrze słychać z tego”? Słychać było dobrze. Na całą parę, ludzie siedzieli, wszyscy mężczyźni siedzieli. No naprawdę, no to, no to ja to nieraz opowiadam. Ja mówię: „Wy wiecie, że my mieliśmy pierwszy telewizor”? My byliśmy najbiedniejsi, bo tyle dzieci i w ogóle. Mama przecież nie pracowała. Tata pracował i my… Małe mieszkanie, jeden pokój i kuchnia, bo z drugiej strony był chlew zaraz. Na moje wesele dopiero zaczęli robić te, pokoje tam te drugie, co dziadek stolarnię miał i tam krowę miał. No. „Franek, mogę ja przyjść na telewizor? Film jest”. „No pewnie, że, przyjdźże”! No i przyszli. I film obejrzeli, podnieśli się i szli. Bo tam od sąsiadów przecież przyszedł. Wtedy ciotka, wujek przyszedł i jeszcze tam ktoś przyszedł. Taki, taka, czasem z tych chłopców takich starszych, nie, dziewiętnaście, dwadzieścia lat tak, nie. No tacy tak. I tam obejrzeli, i podziękowali, i szli. […] My mieliśmy kanapy. Tam kanapa stała jedna, ale to była taka kanapa starodawna, nie, i łóżko takie, a’la tapczan, takie coś, no i stół, i tam były krzesła, ale przecież tak wszyscy sobie nie usiedli. Jedni stali tam przy drzwiach, koło, uchylonych. A wtedy przeważnie na ziemię usiedli, nie, bo ten pokój nie był większy, jak tu ten tu.
Fragmenty relacji
