Relacje
Maria Gliwa
Tata nas ùcził tańcowac polkã, walczika./Tata nas uczył tańczyć polkę, walczyka.
Komentarz
Tuńc to nie je wiôlgô robòta, ale chto go nie rozmieje, to je jesz wiãkszô sromòta!
CSB
- To tata nas ùcził tańcowac polkã, walczika, taczé rzeczë. Mëma nié, ale tata nas ùcził. Kedyś bëła, w radiu lecało, bò më mielë na, radio taczé na akumulator, jak to bëło kedyś, taczé môłé akùmùlatorë, i tata miôł zrobioné taczé radio, i kedyś lecało z Lubianë, taczi, wiedno wieczór ò ósmi do dzewiąti taczi skòcznô mùzyka, nié, lecała, nié. I tedë më właśnie wiedno doma më mielë wszëskò chùtkò zrobioné, tak żebë na ten czas béł ten, i té tata nas właśnie ùcził tańcowac polkã w lewò, w prawò, nié, czë walczika, czë cos, nié, to tata nas ùcził, nié. To tam nie bëło, żebë tam chtos sedzył, czë tegò, nié. To tata miôł nas naùczoné fajno. To jo. [...] Tango jo, tata nas ùcził, ale to mòże nié taczé jak terô, nié, tilkò taczé, tak jak kedyś, nié, tam dwa do tëłu, trzë do przodu, nié, ale taczi to nié.
- A taczi tuńc “dwa na jeden”?
- To téż! To téż nas tata miôł ten. Nie wiém, gdze òn so naùcził tak tańcowac, to jô nie wiém, ale że na mój tata tańcowac, to òn tańcowôł fejno. To tam ni mògã mówiec. Jô wiém, czë òni szlë gdzes na ten, jakôs bëła wiejskô zabawa, to òni szlë, to mëma wiedno so smiała, że jã wiedno nodżi bòlałë, bò tata żódnégò tuńca nie przepùszcził. Òn mówił: “Pò to so jidze na zabawã, żebë tańcowac, a nié sedzec pòd i scanã pòdpierac”.
- A gdze bëłë taczé zabawë?
- No to robielë taczé potańcówczi nierôz ù jaczich sąsadów, albò w szkòle w Egertowie bëłë, nié, tam robielë téż, szkólny tam robielë, nié. To tam wiedno rodzice szlë, nié, na taczé te potańcówczi. Tam nie trwało długò, tam òni szlë tam na ósmą, a ò jednôsti, pół dwanôsti òni bëlë doma, nié, ale sóm fakt, że mòżna bëło so jisc pòbawiec i pòtańcowac. [...] Grelë albò na ùstnëch harmóżkach, albò na akordeonie. Tam wiedno jaczis béł grajek z tam ze wsë wzãti, nié, co tam rozmiôł tam jakò takò grac, nié, i przëgrwiôł i przë tim so tańcowało.
- A bãbnë bëłë?
- Nié, tedë nié jeszcze. Nie bëło bãbnów. Jak jô mówiã, béł jeden akordeon, albò tam jeszcze na harmonijce ùstny, nié, tam jeszcze pòmôgôł, albò jeszcze jak cos bëło, to jeszcze trąbka, nié. Jo, to jo, ale bãbnów, to nié.
PL
- To tata nas uczył tańczyć polkę, walczyka, takie rzeczy. Mama nie, ale tata nas uczył. Kiedyś była, w radiu leciało, bo my mieliśmy na, radio takie na akumulator, jak to było kiedyś, takie małe akumulatory, i tata miał zrobione takie radio, i kiedyś leciało z Lubiany, taki, zawsze wieczorem o ósmej do dziewiątej taka skoczna muzyka, nie, leciała, nie. I wtedy my właśnie zawsze w domu my mieliśmy wszystko szybko zrobione, tak żeby na ten czas był ten, i wtedy tata nas właśnie uczył tańczyć polkę w lewo, w prawo, nie, czy walczyka, czy coś, nie, to tata nas uczył, nie. To tam nie było, żeby tam ktoś siedział, czy tego, nie. To tata miał nas nauczone fajnie. To tak. […] Tango tak, tata nas uczył, ale to może nie takie jak teraz, nie, tylko takie, tak jak kiedyś, nie, tam dwa do tyłu, trzy do przodu, nie, ale takie to nie.
- A taki taniec „dwa na jeden”?
- To też! To też nas tata miał ten. Nie wiem, gdzie on się nauczył tak tańczyć, to ja nie wiem, ale że na mój tata tańczyć, to on tańczył fajnie. To tam nie mogę mówić. Ja wiem, czy oni szli gdzieś ten, jakaś była wiejska zabawa, to oni szli, to mama zawsze się śmiała, że ją zawsze nogi bolały, bo tata żadnego tańca nie przepuścił. On mówił: „Po to się idzie na zabawę, żeby tańczyć, a nie siedzieć pod i ścianę podpierać”.
- A gdzie były takie zabawy?
- No to robili takie potańcówki nieraz u jakich sąsiadów, albo w szkole w Egiertowie były, nie, tam robili też, nauczyciele tam pracowali, nie. To tam zawsze rodzice szli, nie, na takie potańcówki. Tam nie trwało długo, tam oni szli tam na ósmą, a o jedenastej, w pół do dwunastej oni byli w domu, nie, ale sam fakt, że można było się iść pobawić i potańczyć. […] Grali albo na harmonijkach ustnych, albo na akordeonie. Tam zawsze jakiś był grajek z tam ze wsi wzięty, nie, co tam potrafił tam jako tako grać, nie, i przygrywał, i przy tym się tańczyło.
- A bębny były?
- Nie, wtedy nie jeszcze. Nie było bębnów. Jak ja mówię, był jeden akordeon, albo tam jeszcze na harmonijce ustnej, nie, tam jeszcze pomagał, albo jeszcze jak coś było, to jeszcze trąbka, nie. Tak, to tak, ale bębnów, to nie.
Fragmenty relacji
